Forsíða | miðvikudagur 26. nóvember 2008 | 14:00

Landsliðið í golfi

Margeir Vilhjálmsson sendir nú frá sér sinn sjötta pistil og nú fjallar hann um íslenska landsliðið og veltir því fyrir sér hvort Staffan Johansson, sem lætur af starfi landsliðsþjálfara um áramótin, hafi skilað góðu eða slæmu starfi undanfarin átta ár. Hér á eftir fer pistill Margeirs:

"Nú um áramótin mun Staffan Johansson hætta sem landsliðsþjálfari eftir 8 ára starf hjá Golfsambandinu.  Það er óhætt að segja að Staffan hafi verið umtalaður og nokkuð deilt um hvort starf hans hafi verið til góðs eða ills.  Það verður ekki um það deilt að þegar Staffan mætti til landsins gerði hann smá skurk í málefnum afrekskylfinga og gerði kröfur sem landsliðsþjálfari sem ekki hafði verið látið undan fyrirrennurum hans með.  Staffan nefnilega breytti ekki bara þjálfunaraðferðum, heldur lét hann breyta reglugerðum hjá Golfsambandinu líka.  Hann lét t.d. afnema þá reglu að efstu menn á stigalista mótaraðarinnar fengju sæti í landsliðinu. Í raun má segja að hann hafi tekið í burtu allt vægi stiga á mótaröðinni og beitt þeirri einföldu aðferð að velja í lið sjálfur.  En hann gerði betur en það, því hann valdi landsliðshóp fyrirfram.  Þeir sem ekki voru í hópnum áttu litla möguleika á því að komast að.  Hann komst meira að segja upp með það að senda ekki Íslandsmeistara á Evrópumót einstaklinga, heldur velja einhverja sem voru honum þóknanlegri. 

Þegar Staffan byrjaði sem landsliðsþjálfari gaf hann sér væntanlega einhverjar forsendur sem líkast til hafa ekki staðist.  Hann mætti til landsins nokkrum sinnum á ári.  Oft á veturna.  Stjórnaði æfingum í reiðhöllinni, síðar Básum og Hraunkoti.  Fór með landsliðshópinn í rándýrar æfingaferðir til Orlando.  Í þeim ferðum var oft að finna kylfinga sem svo léku ekki einu sinni golf sumarið á eftir.  Staffan beitti aga á mjög sérstakan máta eins og svo margir aðrir því það var oft ekki alveg sama hvort um var að ræða Jón eða séra Jón.   Honum tókst samt sem áður að ná besta árangri með íslenskt landslið sem náðst hefur árið 2001 á Ljunghusens golfvellinum í Svíþjóð, þar sem íslenska landsliðið náði 4 sæti á EM landsliða.  Mjög eftirminnilegt þar sem okkar menn fengu að taka á köppum eins og Luke Donald, sem nú gerir það gott í heimi atvinnumennskunnar.  Það má reyndar segja að undir stjórn Staffans höfum við eignast okkar fyrstu atvinnumenn á evrópsku mótaröðinni.  Hann hefur hvatt menn til að reyna sig í atvinnumennsku og  komið okkar fólki að til að keppa við atvinnumenn í Skandinavíu.

En það er ekki hægt að krefjast þess að landsliðsþjálfari sé fullkominn.  Það er líka spurning hvaða starfsumhverfi hann fær.  Uppbygging afreksstefnu í golfi tekur langan tíma.  Stefnan var engin áður en Staffan kom til.  Nú er kannski búið að leggja að henni grunn, en það má kannski segja að Staffan hafi verið meiri fengur fyrir golfkennarana heldur en afreksmennina.   Það er engum blöðum um það að fletta að Staffan var dýr starfskraftur.  Já og örugglega góður í sínu fagi.  Vandamálið hefur að mestu leyti snúist um viðveru.  Staffan skammtaði Íslandi af dýrmætum tíma sínum eins og honum hentaði meðan það sem kannski vantaði var landsliðsþjálfari sem var aðgengilegur fyrir okkar fólk 110% af tímanum og þá hér á landi  Það að greina sveiflur gegnum myndbönd á netinu er ekki persónuleg þjálfun.  Það er eins og að vera í bréfaskóla.  Ég veit ekki til þess að landsliðið í knattspyrnu hafi nokkru sinni verið þjálfað í gegnum bréfaskóla.

Það er kostur hjá hverjum manni að þekkja sinn vitjunartíma.  Það er ekki tilviljun að hámarkstími í forsetastóli í Bandaríkjunum er 8 ár.  Staffan hefur gert margt gott fyrir íslenskt golf á síðastliðnum 8 árum.  En nú er kominn tími til að aðrir taki við boltanum.  Við getum eftir 2-4 ár borið árangur þess sem tekur við saman við árangur Staffans.  Ætli við söknum hans ekki þá?  Hver veit.  Enginn veit hvað átt hefur, fyrr en misst hefur."

Með golfkveðju,
Margeir Vilhjálmsson.

Hér má sjá fleiri pistla Margeirs undir "Kylfukast Margeirs".